Νεράϊδες της καθημερινότητας

Θα ήθελα να ονειροπολήσουμε λίγο σήμερα, 
τι πιο όμορφο ερέθισμα από τα μυθικά πλάσματα που λέγονται νεράϊδες;

Όλοι καμιά φορά δεν αφηνόμαστε στα παραμύθια; 
(προσωπική υπόθεση του καθενός το τι σημαίνει "παραμύθι")
 Άσε λοιπόν το μυαλό σου να ταξιδέψει και σκέψου,
που θα μπορούσε να ζει....μια νεράϊδα;


.... στα νοτισμένα φύλλα που δεν αγγίζεις τα πρωινά;



.... στα φτερά μιας μοναχικής πεταλούδας που κρυφά μπορεί να φωλιάζει στο δωμάτιο σου;



.... στο δρόμο που χάθηκες με τους φίλους εκείνο το Σαββατοκύριακο της "ξαφνικής" εκδρομής;



....δίπλα στον πρωινό νυσταγμένο καφέ σου; 



.... μέσα στη γυάλα που κάποτε έβαζες τα μελλοντικά σου όνειρα;


.... μεσ' τα βιβλία σου που "χάνεσαι" μέχρι το πρωί;



.... μέσα στη μαγική πόρτα που κάποτε θα 'θελες να τρυπώσεις κι εσύ;


Όπου κι αν βρίσκεται, αν μάθεις να παρατηρείς κάθε καθημερινή ,και μη, συνήθεια ίσως καταφέρεις να ανακαλύψεις λίγη απ' τη μαγεία της... 
















Ελπίζω

ΕΛΠΙΖΩ:

ελπίδα < αρχαία ελληνική ἐλπίς < ἔλπω (κάνω κάποιον να ελπίζει)
η προσδοκία ότι κάτι καλύτερο θα συμβεί
ή έννοια/κατάσταση ή το πολύτιμο πρόσωπο που ενσαρκώνει την προσδοκία για κάτι θετικό

Ίσως ο σωστός τίτλος θα έπρεπε να είναι "προσπαθώ να ελπίζω" αλλά έχω κουραστεί προσωπικά να διαβάζω, να βλέπω, να ακούω και να νιώθω την απελπισία.


Πού είναι το χαμόγελο μας;
Σίγουρα δεν πάψαμε να κάνουμε όνειρα, νιώθω όμως πως φοβόμαστε πλέον ακόμη και να τα σκεφτούμε.
Μα πώς θα πάμε παρακάτω; Κάθε όνειρο είναι κι ένας στόχος, αν πεθάνουν οι στόχοι μας πώς θα προχωρήσουμε;
Μέσα σε όλα αυτά τα καθημερινά προβλήματα ίσως ακούγεται ονειροπόλο να μιλάμε για στόχους αλλά "κανένα κάστρο δεν χτίστηκε απλά με μια σκέψη", χρειάζονται σχέδια, διάθεση, πολλή δουλειά και φαντασία.
Ακόμη κι αν κάναμε λάθη ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να τα αναγνωρίσουμε, να τα αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε. Με τις νέες συνθήκες, με τα νέα δεδομένα. 


Ο κόσμος ΔΕΝ θα τελειώσει, 
εμείς πρέπει να πάμε παρακάτω, να βγούμε απ' τον λήθαργο, να αγαπήσουμε λίγο παραπάνω κάτι έξω από τον εαυτό μας, να έχουμε κοντά μας τους ανθρώπους μας και -  γιατί όχι; -  ....
να ονειρευόμαστε πιο συχνά, 
ίσως είναι τελικά το πιο δυνατό "όπλο" κατά της απραξίας...



Λένε πως ένα χαμόγελο ξεθωριάζει μονάχα όταν ξεχάσουμε τον λόγο ύπαρξης του.
Πόσο όμορφο θα είναι 
να μπορούμε να επαναφέρουμε εκείνες τις στιγμές που μας φέρνουν το χαμόγελο ξανά, 
να μη φοβόμαστε πως αύριο μπορεί να είναι και χειρότερα, 
να ελπίζουμε για τη ζωή που θέλουμε να έχουμε,
να προσπαθούμε παραπάνω έστω κι αν είναι για το λιγότερο,
να αγαπάμε πιο πολύ αντί να μας κυριεύει η καχυποψία για το κάθετι,
να βάζουμε μπροστά τη λογική μας όταν το συναίσθημα μας φέρνει απόγνωση,
να μη ντρεπόμαστε να πούμε "καλημέρα" σε αγνώστους γιατί μπορεί να μας κοιτάξουν "κάπως",
να ακούμε συχνά εκείνη την ακαθόριστη μουσική από το μουσικό κουτί που μας χάρισαν σαν παιδιά,
να ευχαριστούμε που υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος να πιστεύει σ εμάς,
να επιλέγουμε να ζούμε αντί να αφήνουμε να μας επιτρέπουν να ζούμε.

Πόσο όμορφα θα ήταν...
Ίσως τελικά κάθε ανάμνηση, καλή ή κακή, που έχουμε θεωρήσει "ανεξίτηλη" στη ζωή μας να χρειάζεται το κατάλληλο αντίδοτο για να αποχωρήσει απ το μυαλό μας. Η κατάσταση αυτή μοιάζει λίγο μ' έναν ανεξίτηλό μαρκαδόρο και το οινόπνευμα, αρκεί να βρούμε το κατάλληλο "υλικό" που θα λειτουργήσει σαν αντίδοτο...

Μάλλον έχει τύχει σε αρκετούς - αν όχι σε όλους- τους ανθρώπους να συνδυάσουν στο μυαλό εικόνες, τραγούδια, μυρωδιές με κάποιες συγκεκριμένες στιγμές από το παρελθόν.


Ίσως έχει συμβεί από κάποια άσχετα ερεθίσματα να θυμόμαστε στιγμές από τα παιδικά μας χρόνια, αυτό κάποιες φορές να μας προκαλεί νοσταλγία, άλλες φορές επιθυμία να γυρίσουμε εκεί, άλλες στεναχώρια και άλλες ηρεμία.
Μπορεί να μην πηγαίνει το μυαλό σε μια συγκεκριμένη κατάσταση που επικρατούσε, αλλά σαν να γυρίζει για λίγα δευτερόλεπτα αρκετά χρόνια πίσω.
Σ' έναν απογευματινό περίπατο με αγαπημένους ανθρώπους, σε μια στιγμή που γελάσαμε με την ψυχή μας, σ' ένα ξημέρωμα που μας βρήκε ξύπνιους, σε μια βόλτα στο Κέντρο Χριστούγεννα, σε μια στιγμή αμηχανίας, σε ένα "ναί" ή ένα "όχι" που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο μέλλον, σ' ένα βραδινό μπάνιο σε λάθος εποχή, σ' έναν παιδικό φόβο. Και η "λίστα" δεν έχει τελειωμό.

Όλο αυτό μπορεί να είναι η ανάγκη να ξεφύγει το μυαλό σε πιο ήρεμες περιόδους της ζωής μας ή μπορεί να είναι και μια αφορμή για να εκτιμήσουμε το παρόν μας πιο πολύ, γιατί σαν άνθρωποι ξεχνιόμαστε καμιά φορά, σωστά ή λανθασμένα...


"Όταν κάνουμε έναν άνθρωπο, συνειδητά ή όχι, κέντρο του κόσμου μας,
καλό θα είναι να γνωρίζουμε πως μπορεί να μη γίνεται πάντα αντιληπτό, αυτό δε
σημαίνει πως δεν εκτιμάται η κινησή μας, απλά ίσως δε γίνεται να μας ανταποδωθουν κάποια πράγματα τη δεδομένη στιγμη..."

"Ακόμη κι αν οι ΣΚΙΕΣ πάνε πάντα σύμφωνα με τη θέση του ήλιου και νιώθουμε απειλή, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ακόμη και τη στιγμή που θα βρεθούν μπροστά μας, η θέση τους είναι πάντα δεδομένη, κάτω απ' τα πόδια μας..."

"Οι έρωτες μοιάζουν πολύ με τα παραμύθια, στην αρχή μαθαίνουμε την υπόθεση, ύστερα γινόμαστε πρωταγωνιστές τους κ όταν πλέον νομίζουμε πως όλα τελείωσαν, αρχίζει η πραγματική ζωή. Η μετάβαση σ αυτή δεν είναι εύκολη, αλλά τουλάχιστον γνωρίζουμε πως δεν φτάσαμε τυχαία εδώ γιατί η ισορροπία ανάμεσα στο τι αναζητούμε κ στο τι βρίσκουμε, εξαρτάται πολλές φορές απ όσα αφήσαμε πίσω μας..."

"Κοντά σε αληθινές στιγμές κ σε αλχημείες που προκαλεί η ανάγκη, πολλές φορές χανόμαστε. Όταν όμως η ανάγκη για ένα πρόσωπο είναι πραγματική, απο μόνη της φέρνει αληθινές στιγμές που δεν αλλοιώνονται απο λάθος δεδομένα κ τότε εσύ καλείσαι να επιλέξεις ανάμεσα στη τροπή που πήραν τα πράγματα κ στη τροπή που μπορείς να τα κάνεις ν ακολουθήσουν, έστω κ αν φαινομενικά δε γνωρίζεις το τρόπο..."

"Συμβαίνει κάποια στιγμή στη ζωή μας να βρισκόμαστε αντικριστά με το Απόλυτο, είναι εκείνη η φορά που οι φόβοι κ οι αντιστάσεις μας βγαίνουν στη πρώτη γραμμή κ μάχονται με τα 'θέλω' κ τα 'πρέπει' που για χρόνια ζούσαμε μαζί τους. Όσες προφάσεις κ αν προβάλλουμε για να μη το ζήσουμε -με κύριο φόβο το να μην είναι αυτο που δείχνει- όσο κ αν προσπαθήσουμε να το διώξουμε τις στιγμές που το μυαλό μας δεν αντέχει άλλο, αν είναι πραγματικά το Απόλυτο, τότε απλά πολεμάμε τον ίδιο μας τον εαυτό κ στη πραγματικότητα μονάχα ο χρόνος είναι εκείνος που θα μπορέσει να μας δείξει αν θα βρεθούμε σε μια αληθινή ζωή ή στο απόλυτο κενό..."